លើការអប់រំ (1) - គំរូរបស់សាលារៀន

**បញ្ហាដ៏ធំបំផុតនៃការអប់រំជាសាធារណៈរបស់យើងគឺវាមិនមែនជារបៀបក្នុងការផ្តល់ហិរញ្ញប្បទានឬការបណ្តុះបណ្តាលគ្រូបង្រៀនដែលមានសមត្ថភាព រឺ ស្តង់ដារនៃកម្មវិធីសិក្សារបស់យើងទេ។ ខ្ញុំសារភាពទទួលស្គាល់ថាទាំងនេះគឺជាបញ្ហា។ ទោះជាយ៉ាងណាបញ្ហាធំបំផុតគឺគំរូសាលារៀនរបស់យើង។បើសិនយើងចង់លើកកម្ពស់ការអប់រំរបស់យើងជាមូលដ្ឋាន ដំបូងយើងគួរតែយកចិត្តទុកដាក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីលក្ខណៈស្នូលនៃការសិក្សារបស់យើង។**  #### គំរូសាលារៀនបច្ចុប្បន្នរបស់យើងមានរូបរាងដូចខាងក្រោម: #### **1. ទំរង់គ្មានខួរក្បាល** : ការទទួលយកកុមារដែលមានអាយុចាប់ពី 4-5 ឆ្នាំគួរតែត្រូវបានដាក់ឱ្យអនុវត្តតាមទំរង់នៃការគៀបសង្កត់រយៈពេល 12 ឆ្នាំ 9 ខែក្នុងមួយឆ្នាំ 5 ថ្ងៃក្នុងមួយសប្តាហ៍និង 7 ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ។ **2. បែងចែកដាច់ពីគេ** : ក្មេងៗដែលបានរៀនក្នុងកំឡុងពេលសិក្សានេះថាពួកគេរស់នៅក្នុងការពិតក្លែងក្លាយដែលដាច់ឆ្ងាយពីពិភពពិត។ **3. ចំណាត់ថ្នាក់** : កុមារត្រូវបានចាត់ថ្នាក់តាមអាយុនិងចំនួនថ្នាក់។ ជួនកាលពួកគេក៏ត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ដោយចំនួនសិស្សផងដែរ។ **4. ការគោរពប្រតិបត្តិ** : បន្ទប់ទឹកអាចប្រើបានដោយត្រូវមានការអនុញ្ញាតពីគ្រូ។ ការនិយាយស្តីរបស់ពួកគេត្រូវបានគ្រប់គ្រងនិងត្រូវស្របគ្នាជាមួយចំណាប់អារម្មណ៍របស់គ្រូបង្រៀន។ សិស្សគ្រប់រូបត្រូវតែអង្គុយដូចកូនចៀមតូចៗខណៈពេលកំពុងស្ដាប់គ្រូ។ **5. ការបាត់បង់សេរីភាព** : កុមារបានបាត់បង់សេរីភាពក្នុងការគិតដោយខ្លួនឯងដើម្បីផ្តោតលើគំនិតនិងចំណាប់អារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។ លើសពីនេះទៀតពួកគេមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យដើរចេញពីថ្នាក់រៀនដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពីគ្រូ។ **6. ការសាទរនិងការងប់ត្រូវបានលុត**: កុមារដែលមានចិត្តសាទរពីប្រធានបទមួយត្រូវតែរុញពួកគេអោយទុកមួយឡែកបើសិនជាគ្រូបង្រៀនសំរេចថាវាដល់ពេលត្រូវប្តូរទៅប្រធានបទផ្សេងទៀត។ ក្រោមពាក្យសាមញ្ញនៃការរៀនសូត្រ "វិន័យ" ពួកគេត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យចូលរួមក្នុងសកម្មភាពនៃការនិយាយឡើងវិញនិងភាពធុញទ្រាន់។ អ្នកដែលរឹងទទឹងនឹងក្លាយទៅជាអ្នកជាតិនិយមដែលជាអ្នកបះបោរហើយទទួលបាននូវអំពើខុសឆ្គងខាងអាកប្បកិរិយា។ **7. ការពឹងផ្អែកលើអារម្មណ៍**: កុមារត្រូវបានគេបង្រៀនឱ្យដេញថ្លៃនូវរង្វាន់ក្រដាសនិងទម្រង់ផ្សេងៗទៀតនៃការសរសើរនិងសិទ្ធិដែលគ្រូបានផ្តល់អោយរឺនាំយក។ ពួកគេក៏មានអារម្មណ៍មោទនភាពចំពោះខ្លួនពីការសរសើរដែលពួកគេបានទទួលពីគ្រូ។ ក្នុងករណីដែលគ្រូបង្រៀនអនុញ្ញាតឱ្យសិស្សនិយាយក្នុងថ្នាក់រឺដកខ្លួនចេញពីថ្នាក់រៀន សិស្សត្រូវអរគុណចំពោះឯកសិទ្ធិដែលគាត់រឺនាងដែលគ្រូបានផ្តល់អោយ។ **8. ការពឹងផ្អែកបញ្ញា** : !កុមារត្រូវបានគេបង្រៀនឱ្យទន្ទឹងរង់ចាំគ្រូរបស់ពួកគេដើម្បីទទួលការណែនាំ។ ពួកគេមិនត្រូវបានលើកទឹកចិត្តអោយធ្វើសកម្មភាពដោយខ្លួនឯងនៅក្នុងថ្នាក់។ ផលវិបាកនោះគឺថាសិស្សនៃគំរូសាលារៀនរបស់យើងក្លាយជាពឹងផ្អែកលើការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មនិងរបាយការណ៍ព័ត៌មានដែលប្រាប់យើងពីរបៀបដែលយើងគួរស្លៀកពាក់ រស់នៅ ប្រើប្រាស់និងគិត។ និយាយម្យ៉ាងទៀតកុមារត្រូវបានបង្រៀនឱ្យធ្វើសកម្មភាពតាមវិធីដែលគេរំពឹងទុកលើពួកគេដោយមិនចាំបាច់ឆ្លុះបញ្ចាំងវាចេញពីើខ្លួនឯង។ **9. បាត់បង់ការគោរពខ្លួនឯង** : ការគោរពខ្លួនឯងរបស់ពួកគេអាស្រ័យលើមតិរបស់អ្នកជំនាញ។ របាយការណ៍ប្រចាំខែថ្នាក់និងថ្ងៃ PTA បង្រៀនកុមារថាពួកគេមិនគួរជឿទុកចិត្តលើការវាយតម្លៃដោយខ្លួនឯង។ **10.ការកំរើកនៃ snitch និងការទទួលយកនៃការឃ្លាំមើលថេរ** : កុមារទទួលបានរង្វាន់កិត្តិយសក្នុងការរាយការណ៍ពីឥរិយាបថអាក្រក់របស់កុមារដទៃ។ ប្រសិនបើអ្នកពិចារណាពីគំរូតាមសាលារៀនតាមទស្សនៈវិស័យខាងលើនេះ វាពិតជាអស្ចារ្យណាស់ដែលនៅតែមានមនុស្សដែលចង់ដឹងចង់ឃើញពីការរៀនសូត្រជាផ្លូវការណ៍។  ខ្ញុំជឿដូច H.L. Mencken ថាគោលដៅនៃការអប់រំសាធារណៈ រឺ ការអប់រំជាកំហិតមិនដែលបំភ្លឺដល់ប្រជាពលរដ្ឋទេ។ គោលដៅគឺដើម្បីទាញមនុស្សឱ្យបានច្រើនដល់កម្រិតដូចគ្នា កម្រិតមួយនៃការគោរពប្រតិបត្តិនិងការអនុលោមគឺជាចំណុចកណ្តាល។ **ប្រសិនបើសង្គមរបស់យើងមានការព្រួយបារម្ភពិតប្រាកដអំពីការអភិវឌ្ឍកូន ៗ របស់ពួកគេនោះសង្គមរបស់យើងគួរតែចាប់ផ្តើមសួរសំណួរសំខាន់ៗអំពីគំរូសាលារៀន** ដកស្រង់បកប្រែពីអត្ថបទដើមរបស់[@daisysun](https://serey.io/education/@daisysun/on-education-1-school-paradigm)