សូមកំដរអារម្មណ៍ថ្ងៃឈប់សម្រាកជាមួយកាព្យនិទាន!

 សូមកំដរអារម្មណ៍ថ្ងៃឈប់សម្រាកជាមួយកាព្យនិទាន វែងបន្តិចហើយបើប្រិយមិត្តមិនចង់អានក៏មិនថ្វីដែរ...! < សំណោកថ្មដា > (បទពាក្យប្រាំពីរ) ៙ នេះចង់ចារចែងថ្លែងចរចា មានដុំសិលាប្តីប្រពន្ធ រស់តែពីរកាយឆ្ងាយហ្វូងជន ខាំមាត់អត់ធន់ពន់ប្រមាណ។ ៙ តាំងពីចាប់ដៃច្នៃគ្រួសារ ពុំដែលទៅណាពីភូមិឋាន សន្តតិវង្សពង្សសន្ដាន ក៏ហាក់ខកខានបានទៅមក។ ៙ ត្រមង់ត្រមោចពីរអង្គា ពឹងយកមេឃាជាជម្រក យកសត្វជាមិត្តគិតរាប់រក ជជ្រក់ជជ្រកជោកជាំដាំ។ ៙ ប៉ុន្តែផ្លូវចិត្តស្និទ្ធស្នេហ៍ស្មោះ លើសលន់ឥតខ្ចោះទាស់បំណាំ ថើបថែស្នេហ៍ស្និទ្ធជិតប្រចាំ ឥតដែលប្រេះស្រាំគ្រាំគ្រាចិត្ត។ ៙ ថ្ងៃមួយទេសចរឆរមកលេង គគ្រឹកគគ្រេងប្រឡែងស្និទ្ធ កក្អាយកក្អៀកកៀកផ្តេកផ្តិត ផ្តួចផ្តើមជម្ពិតនិត្យស្នេហា។ ៙ ប្រកៀកប្រកើយឆ្លើយសាសង ប្រគាក់ប្រគងសងវាចា ល្អូកល្អឺនភ្លើនលង់ក្នុងកាមា ភ្លេចគិតថ្មដាឈរនៅក្បែរ។ ៙ ថ្មជាភរិយាទារប្តីថា កើតជាមនុស្សាល្អម៉្លេះទេ ចង់ក្លាយជាមនុស្សដូចពួកគេ បងឆ្លៀតទំេនរកែអូនផង។ ៙ ថ្មប្តីនៅទ្រឹងសម្លឹងមុខ ប្រពន្ធរំអុកទុក្ខសៅហ្មង ជលនេត្រហូរជ្រែកភ្នែកទាំងសង យំលួងអន្ទងបងជាប្តី។ ៙ រីឯស្វាមីស្រដីថា ម្នាលអូនសិលាឆ្លាគិតខ្លី ក្លាយទៅជាម្នុស្សឈ្មោះអប្រិយ រស់លើផែនដីអ្វីមិនខ្មោច។ ៙ បំផ្លិចបំផ្លាញគ្មានសោកស្ដាយ កាប់គាស់កកាយធ្លាយដាច់ដោច ជ្រោះជ្រៅជ្រលងរងឆេះខ្លោច បង្ហិនបង្ហោចសព្វសារពើ។ ៙ មច្ឆាសត្វព្រៃក្ស័យគ្មានសល់ ចម្បាំងរាំងជល់វល់ល្ងីល្ងើ ដណ្ដើមទន្ទ្រានរានព្រៃឈើ ពាលពុតពោលពើធ្វើស្រងោច។ ៙ ពិតមែនតែមនុស្សមានវិញ្ញាណ លោភលន់ស្រេកឃ្លានលានអសោច ប្រជែងគ្នារស់ឈ្លោះប៉ប៉ោច រលាយឆេះខ្លោចហោចមិនខ្វល់។ ៙ បោកប្រាស់បន្លំផ្សំកុហក ល្បិចល្បួងអាក្រក់ឆ្មក់កិច្ចកល ញុះញង់ចាក់រុកទុក្ខកង្វល់ នាំក្តៅក្រហល់ដល់ចិន្ដា។ ៙ កិបកេងប្រវ័ញ្ចបាញ់សម្លាប់ ឆក់ប្លន់ចាក់កាប់អ័ព្ទពិចារណ៍ វីវក់លក់លង់ក្នុងកាមា សីលប្រាំប្រការហាខុសក្បួន។ ៙ ដណ្តើមអំណាចគ្នាធ្វើធំ សូកសុីសន្សំឫកហំហួន ជិះជាន់គំរាមទាមរុកកួន លាក់លួចបំពួនខ្លួនកូនចៅ។ ៙ សង្គមស្មុតទ្រុឌស្រុតគុណធម៍ អាក្រក់ជាល្អសជាខ្មៅ អ្នកចេះវិជ្ជាវាកម្លៅ រីអ្នកល្ងង់ខ្លៅទៅប្រាជ្ញប្រាយ។ ៙ អ្នកមានខ្ពង់ខ្ពស់រស់ដូចស្ដេច អ្នកក្រដូចអាចម៍សឹងដាច់បាយ អ្នកថ្កើងដូចខែខ្សែស្រឡាយ អ្នកផ្គាប់ពាក់ផ្កាយចាយឋានៈ។ ៙ អ្នកប្រឹងតស៊ូយូរបានរស់ ក្រសក្ដិក្រយសព្រោះស្មោះស្ម័គ្រ អ្នកខ្លះថ្កុំថ្កើងឡើងវណ្ណៈ ព្រោះបុិនរាក់ទាក់យកគួរគាប់។ ៙ គ្មានភាពភក្ដីប្តីប្រពន្ធ ផិតសហាយស្មន់អន់គ្រប់សព្វ ជីវិតស្រស់ថ្លាប្រែស្រពាប់ ស្រពោនមានជាប់សព្វវេលា។ ៙ នៅជាតិជាថ្មល្អពេកដែរ មានបងនៅក្បែរថែរក្សា បើឃ្លាតទៅឆ្ងាយកាយភស្ដា ក្រែងគ្មាននរណាសាសងស្ដី។ ៙ ភរិយាបង្គំពុំតបត កែវភ្នែកអង្វរសសម្ដី ក្រាបទួញសសឹកក្នុងទ្រូងប្តី ពេញមួយរាត្រីឥតបីស្រាន្ត។ ៙ ឃើញច្នេះអាណិតចិត្តភរិយា ប្តីប្រឹងស្ទុះស្ទាដាប់ឆ្លាក់ប្រាណ ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃឥតសម្រាន្ត សែនស្រស់ភុំផានលើសឋានត្រៃ។ ៙ ឆ្លាក់តែងលម្អពណ៌ពស្ត្រា សំពត់ក្រមាអាវសាវស្បៃ គ្រឿងអលង្ការវ៉ែនកងដៃ ត្បូងកែវចរណៃក្រៃលើសលប់។ ៙ ក្រោយពីបានក្លាយកាយជាមនុស្ស ឆើតឆាយល្អស្រស់មានទាំងសព្វ វិញ្ញាណស្មារតីដឹងគ្រប់ដប់ ចង់ភប់ប្រសព្វសង្គមថ្មី។ ៙ គិតហើយក៏ងាកចូលកៀកកិត លួងលោមយកចិត្តថ្មជាប្តី សុំលេងនឹងមនុស្សប្រាំពីរថ្ងៃ រួចនឹងវិលវៃជួបប្តីវិញ។ ៙ សិលាជាប្តីក៏យល់ព្រម ពោលពាក្យល្មៃល្មមពុំម្នោម្នេញ កុំទៅយូរពេកបងទន្ទេញ លើសឆ្នាំមកវិញបងមរណា។ ៙ សិលាប្រពន្ធត្រេកអរណាស់ លើកករសំពះពោលប្រាប់ថា អូនទៅកុំព្រួយមួយសប្តាហ៍ បើខុសសន្យាសង្ខារក្ស័យ។ ៙ គ្រាន់តែចូលជុំសង្គមមនុស្ស ចិត្តប្រែប្រួលអស់ខ្សោះឥតន័យ ងប់ងល់វល់វក់ជក់ជាប់ដៃ ភ្លេចគិតប្ដីថ្លៃក្រៃកម្សត់។ ៙ ចាប់ផ្តើមមានមិត្តទីជិតឆ្ងាយ ខ្ជះខ្ជាយសប្បាយភ្លេចគ្រាអត់ ភ្លើតភ្លើនពុលភ្លើងគ្មានចេះហត់ ខូចខុសបែបបទទាំងថ្ងៃយប់។ ៙ ចាយរូបរាងកាយចាយសម្ផស្ស ទាក់ទាញបុរសឥតឈរឈប់ ពីម្នាក់ទៅម្នាក់មិនចេះគ្រប់ មិនថាព្រលប់យប់រាត្រី។ ៙ ថ្លែងពីស្វាមីដែលនៅចាំ ជាច្រើនខែឆ្នាំក្រំហទ័យ ទន្ទឹងទន្ទេញរេញរីងរៃ រង់ចាំស្រីថ្លៃទាំងសោកា។ ៙ កាលនៅជាថ្មល្អនឹងគ្នា ទោះបើវេទនាជាម្តេចម្តា ស៊ូប្រឹងខាំមាត់អត់ចិន្តា ពុំទោមនស្សាវាចាស្តី។ ៙ ទោះបីក្ដៅខ្លាំងរាំងរងា ស៊ូខំពុះពារភរិយាប្តី សុីអត់សុីឃ្លានគ្មានស្រដី ហេតុផលដើម្បីក្តីមង្គល។ ៙ ឥឡូវអូនបានប្រាណជាមនុស្ស ភ្លេចកំណើតអស់លែងសេសសល់ មហិច្ឆតាមិនស្កប់ស្កល់ ថ្ងៃមួយគង់យល់ជាក់មិនខាន។ ៙ ពីរឆ្នាំផុតទៅនាងសិលា រោគជាប់កាយាយាយីប្រាណ មិត្តភក្តិធ្លាប់រាប់រកប៉ុន្មាន ប្តូរចិត្តសាមាន្យបានបោះបង់។ ៙ រស់រងកម្សត់តែឯកឯង. កណ្តោចកណ្តែងរែងត្រមង់ នឹកដល់ស្វាមីធ្លាប់ស្មោះត្រង់ ដែលខ្លួនបោះបង់ក្បត់សន្យា។ ៙ ទៅដល់កន្លែងរែងរន្ធត់ ឃើញតែសមុទ្រព្រៃព្រឹក្សា ថ្មប្តីមិនដឹងបាត់ទៅណា សល់តែថ្មដាតូចមួយដុំ។ ៙ ដឹងជាក់ថ្មនេះពិតជាប្តី បងមានរឿងអ្វីមិនចាំខ្ញុំ ពោលចប់ស្រវាឱបទួញយំ មកពីរូបខ្ញុំពុំសច្ចៈ។ ៙ មិនគួរបងឆាប់ក្ស័យសង្ខារ ព្រោះខ្ញុំឫស្យាចំពោះអ្នក សូមស្បថម្តងទៀតសូមជឿជាក់ ខ្ញុំយាមផ្នូរអ្នកលុះមរណា។ ៙ កវីបញ្ចប់តែត្រឹមនេះ បងប្អូនត្រិះរិះជួយវិចារ បើសិនលើសលស់ខុសខ្លឹមសារ សូមប្រោសមេត្តាត្រាប្រណី។ < ចប់ > អត្ថបទកំណាព្យ៖ ម៉ុក សាខន រូបភាព ប្រភព ៖ Facebook