បេះដូងខ្ញុំ តែងប្រាប់ខ្ញុំថា​ មិនអីទេ!

​​​ រស់នៅលើផែនដីតែមួយ តែមនុស្សប្រើបេះដូងផ្សេងគ្នាអ្នកខ្លះរស់នៅ ប្រើបេះដូងដើម្បីផ្តល់ការស្រឡាញ់ និងផ្តល់អារម្មណ៍ត្រជាក់ដល់មនុស្សដែលនៅក្បែរជីវិត មិនបាច់អស្ចារ្យពេកទេ គ្រាន់តែបានរស់នៅជាមួយមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់គឺជាសុភមង្គលហើយសម្រាប់ខ្ញុំ។ ជីវិតមានតែមួយ ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវតែខំដើរឲ្យបានល្អ ចម្អិនសម្លដ៏មានរសជាតិឆ្ងាញ់បំផុតមួយចានសម្រាប់មនុស្សជាទីស្រលាញ់និងមនុស្សជំនាន់ក្រោយ ។ មិនអីទេ! ខ្ញុំអាចធ្វើបាន! ទោះពេលខ្លះខ្ញុំជួបរឿងខកចិត្តខ្លាំង ទោះពេលខ្លះឈឺដល់ទឹកភ្នែកហូរ ខ្ញុំនៅបន្តឧទានមកកាន់ខ្លួនឯងថា មិនអីទេ! ខ្ញុំធ្វើបាន! មិនអីទេ! យំហើយគង់តែបានសើចវិញ ធ្វើម៉េចបើជីវិតត្រូវតែបែបហ្នឹង? ខ្ញុំយល់ច្បាស់ថានេះជារសជាតិរបស់ជីវិត ខ្ញុំធ្លាប់សើច ធ្លាប់រីករាយដែរ តិចច្រើនមិនដឹងទេ តែពេលដែលខ្ញុំយំ ខ្ញុំក៏ដឹងថាគង់តែខ្ញុំត្រូវសើចជាថ្មីម្តងទៀតនាពេលបន្ទាប់មិនខានឡើយ។ បើមិនរំពឹងខ្លាំងពេក ក៏គ្មានរឿងអីត្រូវខកចិត្តខ្លាំងដែរ បើមិនខកចិត្តខ្លាំង ក៏ទឹកភ្នែកមិនហូរដែរ ។ សំណាងហើយដែលខ្ញុំរឹងមាំ សំណាងហើយដែលខ្ញុំតែងតែនៅទីនេះដើម្បីខ្លួនឯងបាន។ បរិយាកាសក្រោយយំ គឺស្រស់ស្រាយណាស់ កែវភ្នែករបស់ខ្ញុំ បានឃើញទិដ្ឋភាពដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ផែនដី ជីវិតរបស់ខ្ញុំមានន័យដូចជាសម្លដែលមានរសជាតិឆ្ងាញ់បំផុតមួយចាន ទោះវាមិនពិសេសសម្រាប់ទូទៅ តែក៏សម្រាប់នាងខ្ញុំគឺពិសេសបំផុត។ ខ្ញុំពេញចិត្តនូវលទ្ធផលដែលខ្ញុំធ្វើកន្លងមកណាស់ ទោះកន្លងមកខ្ញុំធ្លាប់ចុះចាញ់នៅតំណាក់កាលណាមួយ នោះជីវិតរបស់ខ្ញុំនឹងមិនទទួលបានគ្រប់រសជាតិទេ ប្រហែលដូចជាសម្លដែលគ្រាន់តែបង់អំបិលហើយបិទភ្លើងតែប៉ុណ្ណឹង។ មានពេលខ្លះខ្ញុំសរសើរខ្លួនឯង សរសើរថា ខ្លួនឯងដែលតែងតែងធ្វើបាន មិនដូច្នោះទេ រាល់ពេលខកចិត្តម្តងៗ មិនដឹងថាខ្ញុំមានជីវិតប៉ុន្មានសម្រាប់បន្តលេងហ្គេមជាមួយព្រហ្មលិខិតទេ៕  @imnarasa