បណ្ណាល័យ

អាហ្វ្រិកមានសុភាសិតមួយថា "ស្លាប់មនុស្សចាស់ម្នាក់ ដូចជាការបាត់បង់បណ្ណាល័យមួយ" ព្រោះមនុស្សចាស់ គឺជាឃ្លាំងចំណេះដឹង ឃ្លាំងបទពិសោធន៏របស់កូនចៅ។ អង្គុយផឹកកាហ្វេស្តាប់ចាស់ប៉ុន្មាននាក់ជជែកគ្នាទីនេះ ប្រហែមួយម៉ោងហើយលឺតែនិយាយពីរឿងស្រីនិងរឿង អាសអាភាស។ មិនមែនត្រឹមមួយថ្ងៃនេះទេ រាប់ខែហើយ ព្រោះទាំងខ្ញុំទាំងគាត់សុទ្ធតែជាអតិថិជននៅហាងនេះ ហើយចាស់មួយក្រុមនោះឯងនាំគ្នានិយាយតែរឿងតិរច្ឆានកថា រៀងរាល់ព្រឹកមិនដែលខាន។ ជាធម្មតាមនុស្សនិយាយអ្វីដែល ខ្លួនដឹង និយាយអ្វីដែលខ្លួនចូលចិត្តនិងមានមោទនភាព ដូច្នេះមួយក្រុមនេះមិនមែនជាបណ្តាល័យទេ ​គឺដុំអាចមន៏។ ពេលចាស់ទៅខ្ញុំក៏និងធ្វើជាបណ្តាល័យសម្រាប់ក្មេងជំនាន់ ក្រោយដូចសុភាសិតអាហ្វ្រិក។ ខ្ញុំនិងនិយាយពីរៀងលើកទឹកចិត្ត ណែរនាំពីជីវិត ពន្យល់របៀបធ្វើការ តាមបទពិសោធន៍របស់ខ្លួន។ ច្បាស់ណាស់ដើម្បីមានរឿងនិងបទពិសោធន៍ល្អៗចែកចាយអ្នក ជំនាន់ក្រោយខ្ញុំត្រូវសន្សំពិពេលនេះទៅ សន្សំការអាន សន្សំការអង្កេត សន្សំសេចក្តីល្អ ដើម្បីជាគំរូផង ដើម្បីក្តីសុខផ្លូវចិត្តរបស់ខ្លូនផង ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ពេលស្លាប់ទៅត្រូវក្មេងៗចាត់ទុកដូចជាបាត់ដុំអាចម៍ មួយដុំទេ៕