កំណាព្យសោកសៅ 😢😰😔😓

ពីទីវាលស្ងប់ស្ងាត់មួយឯដែនជំរំព្រៃជ្រៅ មេឃងងឹតខ្មៅសល់តែផ្កាយតូចៗល្អិតរំលេចពន្លឺមកផែនដី ដើមរុក្ខជាតិដែលរុះរោយស្លឹកចាស់ៗកាលបើរលាករូបកាយដោយសែងព្រះអាទិត្យពីកណ្តាលថ្ងៃត្រង់ ហាក់រីករាយនឹងទទួលបានការប្រលោមថ្នាក់ថ្នម ពីសន្សើមដ៏ត្រជាក់ល្ហឹមនារាត្រីកាល... នរណាទៅដែលមិនស្រឡាញ់នូវភាពទន់ភ្លន់? នរណាទៅដែលអាចយកឈ្នះមន្តសណ្តំនៃពាក្យផ្អែមល្ហែម? បងអើយ អូនឥតយល់ថាវាជាសម្រស់នៃស្នេហាអូនសោះហើយ ច្រមុះអូនឥតវង្វេងនឹងក្លិនប្រហើរនៃបុស្បាឡើយ កែវភ្នែកឈឺចាប់ មើលឃើញតែរូបភាពសោះកក្រោះប៉ុណ្ណោះ បងញញឹមចុះ អូនប្រាថ្នាឱ្យបងញញឹមឱ្យបានច្រើន ទៅកាន់នាង ដោយ ហេង រស្មី